Opdat u niet te veel groente eet

Opdat u niet te veel groente eet

Aan de Franse koningin Marie Antoinette is toegeschreven (maar nimmer bewezen) dat zij de armen adviseerde zich met ‘brioche’ te behelpen toen ze geen brood meer konden kopen. Het was de tijd van de Franse revolutie en de uitspraak illustreert hoe weinig de koningin en haar man, koning Lodewijk XVI, van de levensomstandigheden van het volk hadden begrepen. Ik dacht aan Marie Antoinette toen de discussie losbarstte na de publicatie in NRC over The Green Happiness. Half weldenkend Nederland viel over de twee diëtisten heen. Het zou het zoveelste ongezonde eetpatroon zijn en er werd een relatie gelegd tussen de hoge kosten van de gezondheidszorg en een dergelijk onwetenschappelijk verantwoord eetgedrag. Hun rekensommetjes klopten ook nog eens niet en ze zeiden rare dingen over eieren en avocado’s. ‘Plant-based’ eten werd gefileerd tot op het bot als zouden deze vrouwen met zijn tweeën voor elkaar krijgen dat we in Nederland massaal het stukje vlees, de geraffineerde suikers en andere bewerkte koolhydraten in de ban zouden doen. En vervolgens dacht ik slechts: als dat toch eens zou kunnen. Als we al die mensen die in de supermarkt hun karretje volladen met pizza, wit brood, koekjes, chips, cola en ‘vruchtensap’ toch eens konden motiveren tot een gezondere levensstijl met ruimte voor echt fruit en groente. Als het besef dat een verantwoorde maaltijd tenminste ‘iets groens’ moet bevatten, breder gedragen zou worden dan alleen maar hoogopgeleid Nederland dat in die discussie over elkaar heen viel. En als het besef dat dit geen gemeengoed is voor heel veel Nederlanders ook eens zou doordringen tot de mensen die The Green Happiness nu te vuur en...

Een stemverklaring: stem!

Gemeenteraadsverkiezingen 2014. Het staat me tegen om er wat over te schrijven en ik vraag me af waarom dat is. Ik vermoed dat het komt omdat ik mij heb laten overhalen om als lijstduwer te fungeren voor mijn partij D66, terwijl ik niet de gemeenteraad of de bestuurscommissie, zoals de deelraden gaan heten, in wil. Dus ik doe iets, maar doe het niet met volle overtuiging. En dat steekt me, want ik houd er niet van om dingen half te doen. Focus Maar terwijl ik wil vluchten in het afronden van het Googleverhaal, dat over webwinkels die de boel verkopen en het interview met de man van de jeugdzorgorganisatie die de transitie verwelkomt, realiseer ik mij dat het er nu maar eens van moet komen: een stemverklaring. Je staat op een lijst of niet tenslotte. Eerst dit: dat ik niet werkelijk een bestuurscommissie in wil, komt vooral doordat mijn werk als journalist al mijn tijd en aandacht opeist. Ik doe het bovendien met overgave en plezier, iedere dag weer. Omdat ik – inderdaad – de dingen niet half wil doen, focus ik mij op mijn werk en laat ik de bestuurscommissie graag aan anderen over. Daarbij komt dat ik al eens mijn burgerplicht vervulde in de jaren 90, toen ik als student raadslid was van Amsterdam Oud-West. Duw Dat ik toch als lijstduwer op de lijst sta, is omdat ik vol overtuiging D66 steun en stem. Om vele redenen, een is dat het politieke systeem op de schop moet. Een oud standpunt dat actueler is dan ooit. In Nederland moet je compromissen sluiten met andere partijen om te regeren...

Blog zoals een blog moet zijn

Geweldig leuke blog van Vera Steenhart; geschreven voor/tijdens mijn schrijftraining; heeft alles in zich dat een blog een goede blog maakt: stuk onderzoek (extern bewijs) koppelen aan eigen onderzoek en waarneming, het geeft de tijdgeest weer en analyseert die, heeft een pointe en een mening en sluit af met een call to action aan de lezer. En niet onbelangrijk: leest gewoon lekker weg. Mag een (online) blog zo lang zijn? Ja, dat mag best, als de inhoud maar goed is en blijft boeien. De kunst is natuurlijk wel om altijd te onderzoeken of je met minder woorden toe kunt, killing your darlings, en dan te zien of de blog hetzelfde of zelfs beter is geworden.  Vera schreef een boek dat net uit is: Lust of last?- verhalen uit de praktijk van een seksuoloog. Ik moet het nog lezen, maar de blog belooft veel.      ...

Sinterklaas en zijn bunny’s

Wie nu nog denkt dat we in Nederland geen racisme meer kennen of discrimineren, hoeft alleen maar even de Facebookpagina van Pietitie te lezen. Als deze discussie een ding oplevert, dan is het een inkijkje in het gedachtengoed van onze medeburgers. Ik weet niet hoe het met u zit, maar ik vind het schokkend. Vanwaar deze agressie? Waarom is het te veel gevraagd om op zijn minst even te luisteren als mensen aangeven ergens door geraakt te worden? Is de volgende stap dat ‘we’ het onzin vinden als homo’s zich onveilig voelen in Parijs? Want de Parijzenaren in het algemeen hebben dat niet zo bedoeld? En wat zouden we ervan vinden als Sint een boot vol vrouwelijke knechten had? Stelt u zich eens voor: allemaal uitgedost in een bunnykostuum! Is een traditie vieren die we niet racistisch bedoelen niet racistisch? Kunnen we het daar op zijn minst even over hebben? Laat ik vertellen over twee mensen die mij na staan, maar die ik omwille van hun privacy niet nader zal duiden. Hij kwam alweer bijna 60 jaar geleden uit Suriname naar Nederland. Zij, blond haar en blauwe ogen, trouwde ruim 40 jaar geleden met een donkere man, hij dus. Nu ik hem vraag naar zijn mening over Sint en Piet, vertelt hij over het Sinterklaasfeest in Suriname, compleet met zwart geschminkte mensen op een donkere gelaatskleur. De wereld was een andere; de grote kindervrienden van nu, waren de grootste angstaanjagers van toen. De roe van Zwarte Piet en mee moeten in de zak van Sinterklaas naar Spanje: hij weet zich nog heel goed te herinneren hoe hij als klein...