Een stemverklaring: stem!

Gemeenteraadsverkiezingen 2014. Het staat me tegen om er wat over te schrijven en ik vraag me af waarom dat is. Ik vermoed dat het komt omdat ik mij heb laten overhalen om als lijstduwer te fungeren voor mijn partij D66, terwijl ik niet de gemeenteraad of de bestuurscommissie, zoals de deelraden gaan heten, in wil. Dus ik doe iets, maar doe het niet met volle overtuiging. En dat steekt me, want ik houd er niet van om dingen half te doen. Focus Maar terwijl ik wil vluchten in het afronden van het Googleverhaal, dat over webwinkels die de boel verkopen en het interview met de man van de jeugdzorgorganisatie die de transitie verwelkomt, realiseer ik mij dat het er nu maar eens van moet komen: een stemverklaring. Je staat op een lijst of niet tenslotte. Eerst dit: dat ik niet werkelijk een bestuurscommissie in wil, komt vooral doordat mijn werk als journalist al mijn tijd en aandacht opeist. Ik doe het bovendien met overgave en plezier, iedere dag weer. Omdat ik – inderdaad – de dingen niet half wil doen, focus ik mij op mijn werk en laat ik de bestuurscommissie graag aan anderen over. Daarbij komt dat ik al eens mijn burgerplicht vervulde in de jaren 90, toen ik als student raadslid was van Amsterdam Oud-West. Duw Dat ik toch als lijstduwer op de lijst sta, is omdat ik vol overtuiging D66 steun en stem. Om vele redenen, een is dat het politieke systeem op de schop moet. Een oud standpunt dat actueler is dan ooit. In Nederland moet je compromissen sluiten met andere partijen om te regeren...

‘Er zijn maar weinig Ellen Kleverlaans’

‘Er zijn maar weinig Ellen Kleverlaans’, zo voegde de nieuwe hoofdredacteur van een van mijn opdrachtgevers mij zojuist toe. Laat ik dat maar gewoon heel positief opvatten. Tijdens al dat gebuffel van mij, is het ook wel eens leuk om te horen. Dat vraagt om een trotse selfie.      ...

Een goed stel

Een goed stel Volvo en ik, het begon al vroeg. Na een kortstondig avontuur met een Volvo 340, rijd ik nu elf jaar in deze V40. Hij heeft alles wat ik zoek in een auto. En hoewel ik hem ieder jaar keurig voor de onderhoudsbeurt heb gebracht, is hij op. Ik moet afscheid van hem nemen en dat valt mij zwaar. Want we hoorden bij elkaar, mijn V40 en ik: een goed stel. Net een tikkie degelijker, ingetogener en toch stoerder dan ik ben, en daardoor de perfecte auto voor mij. Maar dat vind ik. Menig man heeft er zijn afschuw over uitgesproken, die V40 van mij. Al sluit ik niet uit dat dat te maken heeft met mijn smaak qua mannen. En nu? Voor wat ik op het oog heb, spaar ik nog even verder. Verder weet ik vooral wat ik níet wil. Geen koekblik voor mij, want ik wil veilig op de weg liggen. Ik wil geen verrassingen, dus een Italiaan valt af. Evenmin een Japanner, het oog wil immers ook wat. Bovendien moet mijn auto een keurig zakelijke uitstraling hebben. Geen protserig type dus, maar ook niet zo’n degelijk Hollandse familiebak. Tabé BMW of Opel Kadet. En last but not least schop ik graag aan tegen stereotypen en komt een boodschappenkar er dus sowieso niet in. Eigenlijk heb ik nooit veel met auto’s gehad, al was ik verknocht aan deze. Een optimistische schatting is dat ik hem eens per jaar door de wasstraat deed en ik reed regelmatig en dan wekenlang als glas- en papierbak in de rondte. Klokhuizen liet ik schimmelend achter en er is...

1 april

‘Mam, wil je koffie?’ En terwijl ik nog slaperig een slok neem en denk – wat wordt ze toch groot en wat is ze toch lief; blijkt dat moment van korte duur. Gatsiederrie. ‘1 april mam!’ Dit jaar was het kerrie en ik trap er ieder jaar weer...

Blij met Koningsdag

Blij met Koningsdag Enkele jaren na de geboorte van Willem Alexander ben ik geboren. De dag waarop, 1 mei, verschilde niet veel met zijn verjaardag, twee feiten waardoor mijn moeder een tijd wel eens weg droomde bij het idee dat ik ooit met hem zou kunnen trouwen. Ik had gelukkig ook zelf wat in de melk te brokkelen, dus dat liep goed af. Waar ik echter niet onderuit kwam, was het feit dat ik daags na Koninginnedag mijn verjaardag vierde. Een dag waarop ik toen ik ouder werd niet alleen zelf vaak een beetje gammel in mijn vel zat. Ook mijn genodigden hadden op zijn zachts gezegd niet veel op met nóg een feestje; na een lange dag hangen in de hoofdstad met de nodige consumpties van allerlei aard. Er zijn ergere dingen in het leven, besloot ik. Dus in de loop der jaren vertrok ik op die mooie dag gewoon naar elders. Naar vrienden in het buitenland; met een geliefde naar een romantische stad; met mijn dochter naar waar we maar wilden zijn, of ik vierde het gewoonweg helemaal niet. Maar gelooft u mij: sinds gister heb ik weer zo’n zin in mijn verjaardag: Koningsdag vieren we vanaf 2014 op de dag dat Willem Alexander jarig is: 27 april. Daarom beloof ik bij deze vanaf dan weer gewoon mijn verjaardag te vieren in mijn mooie huis in Amsterdam-Noord. Maar ik blijf volharden in het feit dat ik mijn verjaardag niet op Facebook zet. Dus jullie moeten er wel zelf aan...