Een stemverklaring: stem!

Gemeenteraadsverkiezingen 2014. Het staat me tegen om er wat over te schrijven en ik vraag me af waarom dat is. Ik vermoed dat het komt omdat ik mij heb laten overhalen om als lijstduwer te fungeren voor mijn partij D66, terwijl ik niet de gemeenteraad of de bestuurscommissie, zoals de deelraden gaan heten, in wil. Dus ik doe iets, maar doe het niet met volle overtuiging. En dat steekt me, want ik houd er niet van om dingen half te doen.

Focus

Maar terwijl ik wil vluchten in het afronden van het Googleverhaal, dat over webwinkels die de boel verkopen en het interview met de man van de jeugdzorgorganisatie die de transitie verwelkomt, realiseer ik mij dat het er nu maar eens van moet komen: een stemverklaring. Je staat op een lijst of niet tenslotte. Eerst dit: dat ik niet werkelijk een bestuurscommissie in wil, komt vooral doordat mijn werk als journalist al mijn tijd en aandacht opeist. Ik doe het bovendien met overgave en plezier, iedere dag weer. Omdat ik – inderdaad – de dingen niet half wil doen, focus ik mij op mijn werk en laat ik de bestuurscommissie graag aan anderen over. Daarbij komt dat ik al eens mijn burgerplicht vervulde in de jaren 90, toen ik als student raadslid was van Amsterdam Oud-West.

Duw

Dat ik toch als lijstduwer op de lijst sta, is omdat ik vol overtuiging D66 steun en stem. Om vele redenen, een is dat het politieke systeem op de schop moet. Een oud standpunt dat actueler is dan ooit. In Nederland moet je compromissen sluiten met andere partijen om te regeren of te besturen. Zo’n compromis is niet zelden een halfbakken oplossing voor een vraagstuk dat juist om een deugdelijk antwoord vraagt. Weg kans om fundamentele veranderingen door te voeren: pappen en nathouden is het devies. Maar er is nog een reden waarom ik dit systeem verafschuw: partijen zijn daardoor bijzonder slecht af te rekenen op wat ze in vier jaar bereiken; daarvoor zijn er te veel andere partijen in het spel. Wat vervolgens weer ontevreden want teleurgestelde kiezers tot gevolg heeft; mensen blijven thuis en dat is de dood in de pot van de democratie. Laat een partij dus in zijn eentje de kar vier jaar trekken en reken die dan daarop af.

Het systeem mag dan failliet zijn. Maar een betere hebben we vooralsnog niet. Da’s vrij naar Winston Churchill, die ooit zei: “Democracy isn’t perfect. I just don’t know a better system.”

Gewoon stemmen dus morgen, want geen stem is in ieder geval een verloren stem. Lethargie heeft nog nooit iets in beweging gezet. Voor wie een fundamentele verandering van het systeem voorstaat: D66 dus.